WhiteHouse

ในภาพนั้นไฟกำลังโหมไหม้ กลุ่มควันล่องลอยขึ้นไปบนฟ้า
ผมจินตนาการถึงน้ำตาของเธอ

อีกครั้งที่โทรทัศน์ฉายภาพเหตุการณ์ตึกเวิล์ดเทรดถล่ม เมื่อคิดย้อนไปในวันนั้น
ผมอยู่ที่เชียงใหม่และจ้องมองทีวีด้วยสงสัยว่ามันเป็นภาพยนต์เรื่องใหม่ หรือเรื่องจริงกันแน่

แม้ภาพน้ำตานั้นจะเพียงแค่จินตนาการ แต่ความสูญเสียของเธอคือเรื่องจริง

ในวันนั้น ผมไม่มีน้ำตาสำหรับร่างที่กระโดดออกมาจากตึกก่อนมันจะถล่มลง
และในวันนี้ผมก็ไม่มีน้ำตาสำหรับภาพไฟที่เผาผลาญโรงงานของเธอ
แต่ความหมองหม่นที่ผมรู้สึกอยู่ มันอึดอัดยิ่งกว่า

หากการแบ่งปันน้ำตามาให้คนหลายๆคนร่วมร้องระบาย จะช่วยให้เวลาแห่งความโศกเศร้าของใครสักคนลดลงไปได้
ผมอยากเป็นคนหนึ่งที่มีโอกาสทำสิ่งนั้น เพราะหลายๆเรื่องบนโลกนี้คนทั้งโลกควรร่วมหลั่งน้ำตา
เอาเฉพาะในประเทศเราเองที่มีคนตายในภาคใต้แทบทุกวัน
ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะเราเก็บน้ำตาและเสียงหัวเราะไว้ให้แต่เรื่องของเราเท่านั้น
หรือว่าเราไม่รู้หนทางที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน
ถ้าเป็นอย่างนั้น นี่อาจจะเป็นเรื่องเศร้าที่สุดของเราซึ่งสมควรร่วมร้องไห้กันทั้งประเทศ

หากความเศร้าส่งผ่านถึงกันได้ ผมก็อยากส่งความเข้มแข็ง และกำลังใจให้เธอบ้าง
แต่ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ หากไม่มีใครแบ่งความทุกข์นั้นไปจากเธอ

เราค่อยมาร้องไห้ด้วยกัน 

สี่ทุ่มครึ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบของห้องโดยสาร
ต้นสายคือเจ้าของเสียงที่ผมปรารถนาอยากได้ยินมาตลอด 3 เดือน
เรื่องที่ผมได้ยินจากเธอ เป็นเรื่องที่หากผมประกาศออกไปคงทำให้ทุกคนบนรถทัวร์ไม่ได้นอนตลอดเส้นทางคืนนั้น
แต่ผมอยากหลับ หลับให้ผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปให้ไวไว

10 โมงกว่าแล้ว แต่ร้านค้าในสยามดิสฯยังเปิดไม่หมด
บางร้านปิดป้ายว่าหยุดทำการ รวมถึงร้านเป้าหมายของผมด้วย โปรแกรมวันนี้จึงลดลงไปหนึ่งอย่าง
ผมเดินผ่านหน้าทหารสองสามนายที่ยืนอยู่ข้างทางเท้า ข้ามถนนมาโรงหนังสกาล่า ซื้อตั๋วรอบเที่ยงแล้วเดินเข้าโรงหนังทันที

ในโรงมีคนอยู่ 6 คน สองคนสวมเสื้อนอกสีเหลืองบ่งบอกว่าเป็นคนเก็บตั๋ว
หลังจากงีบหลับไปชั่วครู่ หนังก็เริ่มฉาย
ผมจำชื่อของชายผู้นั้นได้ คนที่เกือบจะได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ
ทำให้อดนึกถึงไม่ได้ว่าใครจะเป็นนายกฯคนต่อไป
แต่ความคิดนั้นก็อยู่ไม่นาน เมื่อภาพที่ฉายตรงหน้าลากผมเข้าสู่อีกห้วงมิติๆที่การรัฐประหารเป็นเพียงวาบแสงของหิ่งห้อยในจักรวาล

เย็นวันถัดมาผมนั่งขดอยู่ท้ายรถตู้ มุ่งหน้าสู่ภูสอยดาว
คืนนั้นไม่มีเสียงโทรศัพท์ มีเพียงเสียงกรนเบาๆของเพื่อนร่วมทางที่กล่อมผมจนเคลิ้มไป

กว่า 6ชั่วโมงที่ค่อยๆก้าวเท้าทีละก้าวขึ้นสู่ลานสน
เป็นระยะเวลาที่ต่ำกว่ามาตรฐานอยู่สักหน่อย
แต่เมื่อคิดว่าร่างกายผมไม่ได้ทำงานหนักขนาดนี้มาเกือบ 5 ปี ผมก็นึกขอบใจมันอยู่ไม่น้อย
และคืนนั้นผมก็หลับลงอีกครั้งท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีรุ้ง และแสงดาวนับไม่ถ้วน
ตอนนั้น ผมอยากจะโทรศัพท์บอกใครสักคนเล่าให้ฟังถึงสื่งที่ผมมองเห็นอยู่ตรงหน้า
ผมรู้สึกราวกับว่าความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้ง่ายๆ
ถ้าเธอได้มาอยู่ตรงนั้นกับผม
ถ้าอดีตนายกฯได้มาเห็นทุ่งดอกไม้พวกนี้
ถ้านักการเมืองทั้งโลกได้มานอนท่ามกลางดวงดาวเหล่านี้

บางวันผมรู้สึกว่าโลกมันหมุนเร็วเกินไป
จนกระทั่งเราไม่อาจเหลือเวลาค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่
ทั้งที่บางทีมันก็ล่องลอยอยู่เบื้องหน้า
ภาพผีเสื้อที่ถ่ายมาจากภูสอยดาว หลายตัวในนั้นเคยบินอยู่ในสวนหน้าบ้าน
แต่ผมไม่เคยแม้แต่จะหยุดดู

หนึ่งวันที่ประเทศเราหยุดหายใจไปชั่วขณะ ทุกคนหวังว่าจะเป็นโอกาสในการเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีๆ
แต่ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น
แม้แต่ในวินาทีนี้ ชั้นบรรยากาศก็ยังบางลงเรื่อยๆ
โลกกำลังร้อนขึ้น และร้อนขึ้น
จริงๆมันกำลังอ่อนระโหยโรยแรง และได้ส่งเสียงร้องบอกเรามาหลายครั้งแล้ว
สิ่งดีๆไม่เคยเกิดขึ้นจากการเอาแต่เฝ้ารอ

ผมกำลังกดเบอร์โทรศัพท์หาเธอ
และขอให้ทุกคนมีวันที่โลกหมุนช้าๆบ้าง

วันนี้เธอถามผมเรื่องดอกไม้

เธออยากมีแจกันดอกไม้สวยๆ

แต่เธอไม่เคยจัดแจกัน จึงได้มาปรึกษา

เธอบอกผมว่า

อยากได้แจกันดอกไม้ที่สวยได้นานๆ

ผมบอกเธอว่าขึ้นอยู่กับดอกไม้

บางพันธุ์ก็บานทน บางพันธุ์ชั่วแวบเดียวก็โรยรา

เธอต้องรู้จักเลือกให้ดี

เธอสงสัยว่าจะมีวิธีรักษาอย่างไรให้มันอยู่ได้นาน

ผมบอกว่าต้องคอยดูแล เปลี่ยนน้ำบ่อยๆ

คอยตัดก้าน เอาส่วนที่เน่าออก

ถ้าทำทุกวันก็จะอยู่ได้นานขึ้น

เธอกลัวว่ามันจะเหี่ยวเฉา

ผมบอกเธอว่าสักวันมันต้องเหี่ยวเฉา

เธอไม่อยากให้มันเหี่ยวเฉา

เธอต้องไม่ตัดมันมา และปล่อยมันไว้บนต้นต่อไป

ผมบอกเธอไปอย่างนั้น

...

แต่มันก็ยังจะเหี่ยวเฉาอยู่ดี ในวันหนึ่ง

เราทั้งคู่รู้เรื่องนั้นดี

เธอถามว่า เธอควรทำอย่างไร

เธออยากมีแจกันดอกไม้

แต่ไม่อยากให้มันร่วงโรยจากไป

ผมจึงบอกเธอว่า

ถ้าเธอดูแลมันอย่างดีแล้ว

มันจะอยู่กับเธอแสนนาน

จนกว่าจะถึงเวลาของมัน

ช่วงเวลาที่เธอดูแลดอกไม้

และดอกไม้ให้ความสุขแก่เธอ

คือสิ่งที่ไม่อาจเหี่ยวเฉาไป

และแจกันดอกไม้ของเธอครั้งต่อไป

ผมเชื่อว่า

เธอจะรู้วิธีดูแลมัน

ให้งดงามนานกว่าเดิม